اوّل آنكه آنها گاو را محترم مىشمارند و آن را نمىكشند و از گوشت آن تغذيه نمىنمايند و خود اين گاوهاى محترم مصرف دارند ، خوراك و آذوقه ميخواهند . و همچنين موش را نمىكشند و موشهاى بسيار بطور آزاد رفت و آمد دارند و غذاى سكنه را نابود مىسازند .
در مقدّمه كتاب « جامعه شناسى عقب ماندگى » دكتر أحمد زرفروشان در ص 3 آورده است :
« در سال 1966 در كشور هندوستان كه مردم از بىغذائى در عذابند در حدود 6 / 1 ميليارد موش وجود داشت كه هر يك از آنها در سال 10 پوند « 1 » غذا را از بين مىبرد ، ولى دولت جرأت نميكرد و نميكند كه آنها را از بين ببرد زيرا كه يك عقيدهء ناشى از ساختار مذهبى ، از موشها حمايت و محافظت مىكند . در اين كشور همچنين 80 ميليون گاو بسر ميبرد كه نه از شير آنها و نه از گوشت آنها استفاده نمىشود ؛ حتّى بهنگام قحطى هم نمىتوان از گوشت آنها استفاده كرد . »
دوّم آنكه هندوها داراى عقيدهء مذهبى خاصّى مىباشند كه فقر و گرسنگى را مستقيماً از قضا و قدر ميدانند و هيچگونه اختيار و تحرّك را در آن دخيل نمىدانند ، و بنابراين روى تعصّب و تقرّب به آلهه بدين قضاى وارد از ناحيهء او شكيبا هستند . و بر اين اساس نيز هيچگونه اعتراض و ايرادى در برابر اغنيا و ثروتمندان ندارند ؛ و چون غنا و تمكّن ايشان را نيز از ناحيهء آلهه ميدانند در مقابل اغنيا يك نوع خضوع نفس و تمكين باطنى در خود اشعار مىنمايند .
سوّم آنكه كشور هندوستان غارت شدهء دست استعمار انگلستان است ، و از كشور غارت شده چه توقّع ميتوان داشت ؟ گويند : وقتى گاندى به انگلستان رفت گفت : من در حيرتم كه چگونه اين مملكت در زير آب فرو نرفته است ؟ ! گفتند : مگر بايد اين جزيره زير آب فرو رود ؟ !
گفت : استعمار انگليس آنقدر طلا از هندوستان بدينجا حمل داده است
هامش
( 1 ) پوند ، واحد وزن انگليس و تقريباً برابر 450 گرم مىباشد .