« و از جمله اوصاف عباد الرّحمن آنست كه : چون بخواهند انفاق كنند ، نه اسراف نموده از حدّ بگذرانند و نه خشكى به خرج داده كمتر از مقدار انفاق كنند ، بلكه انفاق آنها در طريقى ميانه و معتدل قرار دارد . »
[ سخاوت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به قدرى بود كه از حدّ خارج مىشد ]
وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً .
« 1 » « آنقدر در مورد انفاق به مقدار اندك اكتفا مكن كه دستهايت را بسته و بر گردنت ببندى ؛ و آنقدر هم گشادگى منما تا هر چه دارى انفاق كنى آنگاه حسرت زده و ملالت ديده در گوشهاى بنشينى ! » حضرت استاد قدّس الله رمسه در تفسير خود از « تفسير قمّى » از حضرت صادق عليه السّلام روايت كردهاند كه فرمود : مراد از كلمهء محسور عريان است .
و از « كافى » با إسناد خود از عجلان روايت كردهاند كه گفت : من در حضور حضرت صادق عليه السّلام بودم كه سائلى آمد و چيزى مىخواست .
حضرت برخاست و به سوى ظرفى رفت كه در آن خرما بود ، دستهاى خود را پر از خرما نموده به وى داد . در اين حال سائلى ديگر آمد و سؤال نمود . حضرت برخاست و نيز دستهاى خود را پر كرده به او داد . و سپس سائلى ديگر آمد ، حضرت فرمود : الله رازقنا و إيّاك ! « خداوند به ما و تو روزى خود را برساند ! » آنگاه حضرت فرمود : عادت و حالت رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم اين بود كه هركس هر چيزى از امور دنيا مىخواست به او مىداد . زنى پسرش را به سوى رسول خدا فرستاد و به او گفت : از رسول خدا سؤال كن ، و اگر گفت : در نزد ما چيزى نيست ، به او بگو : پيراهنت را بده !
هامش
( 1 ) آيه 29 ، از سورهء 17 : الإسراء