اوست كه مرا مىميراند و سپس زنده مىگرداند . و اوست كه من طمع دارم كه در روز پاداش از خطايا و گناهان من درگذرد . » در اين آيه مباركه ، صريحا صحّت و شفا را به پروردگار نسبت داده است .
و امّا در سنّت وارد است كه : خدا براى هر دردى داروئى آفريده است ؛ و انسان بايد به طبيب مراجعه كند .
دربارهء وزش بادها و پراكندن ابرها به عكس است . قرآن نسبت پراكندگى ابر را به باد مىدهد ؛ و سنّت به فرشتگان سماوى . دربارهء نسبت قرآن دو آيه داريم .
اوّل :
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ .
« 1 » « خداست كه بادها را مىفرستد و آن بادها ابر را در فضا پراكنده مىكنند . و خدا به هر قسم كه بخواهد آن ابر را در فضا گسترش مىدهد ، و به صورت قطعهقطعه در مىآورد . پس مىبينى كه باران از لابلاى آن ابر خارج مىشود ؛ و به هركس از بندگانش كه خدا بخواهد چون آن باران برسد ، موجب بشارت و خوشحالى آنان مىگردد . » دوّم :
وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ النُّشُورُ .
« 2 » « و خداست كه بادها را فرستاد ، پس آنها ابر را پراكندند . و سپس ما آن ابر را به شهر مرده مىفرستيم ؛ و بواسطهء آن ، زمين را بعد از مردنش زنده مىكنيم .
هامش
( 1 ) - آيه 48 ، از سورهء 30 : الرّوم
( 2 ) آيه 9 ، از سورهء 35 : فاطر