وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلى أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ * إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
. « 1 » « و اگر در ميان دو گروه از مؤمنين كشتارى واقع شد ، واجب است بر شما مسلمين كه ميان آنها را صلح دهيد ! پس اگر يك طرف حاضر به صلح نشد و بر ديگرى راه ستم و عدوان را در پيش گرفت ، واجب است بر شما مسلمين كه با آن گروه متجاوز جنگ كنيد تا به امر خدا برگردد . پس اگر بازگشت نمود و دست از تعدّى برداشت ، در اين صورت در ميانشان با عدل ، صلح برقرار نمائيد . و قسط و داد را پيشهء خود سازيد كه خداوند دادگران را دوست دارد .
اينست و غير از اين نيست كه تمام مؤمنين با هم برادرند ؛ پس شما مسلمين در ميان دو برادر خودتان صلح دهيد . و خود را در مصونيّت و عصمت و تقواى خداوندى درآوريد ، به اميد آنكه مورد رحمت او قرار گيريد ! » در اين جنگهاى داخلى ميان مسلمين ، گروه فاتح حقّ گرفتن اسير ندارد ، و حقّ غارت ندارد ، و حقّ كشتن مجروحى را كه بر زمين افتاده ندارد . فقط ادواتى كه در ميدان جنگ به حساب سلاح جنگ محسوب مىشود ، حقّ دارد بردارد و تصرّف كند .
و امّا اگر دشمن خارجى يعنى از غير مسلمين به بلد اسلام حمله كرد ، بر مسلمين لازم است بر دفع او بكوشند ، و زن و مرد ، پير و برنا ، طفل و بالغ ، مريض و تندرست ، عالم و عامى ؛ بدون استثناء در مدافعت وى قيام كنند و آنها را سركوب نموده ، به قتل و اسارت و غارت و نهب اموال و ذرارىّ و به هر طريق
هامش
( 1 ) آيه 9 و 10 ، از سورهء 49 : الحجرات