الْقَدْرِ
در نمازهاى خود اكتفا مىكنند ، در صورتى كه همان مقدار را حفظ داشته باشند نه بيشتر از آن را ، فقط به مقدار همان سوره از قرآن را تحمّل كردهاند ؛ و از ما بقى قرآن بهره ندارند .
امّا اگر كسى نمىتواند قرآن را حفظ كند ، و يا مىتواند و ليكن فعلا مجال ندارد ، و يا مجال هم دارد امّا اينك تا به حال حفظ نكرده است ؛ مىتواند از هر جاى قرآن كه بخواهد از روى مصحف بخواند .
خواندن قرآن از روى مصحف حتّى در صلوات يوميّهء واجبه ، مشروع است و رواياتى هم بر جواز آن وارد است ؛ و آن از اكتفا كردن به سورهء توحيد در تمام نمازها مقدّم است و افضل .
سورهء توحيد عالىترين سوره از حيث معنى و مراد در قرآن كريم است ؛ و به قول بعضى از صاحبدلان : شناسنامهء خداست كه از اصل ، و نسب ، و محلّ ، و سائر صفات او پرده برمىدارد .
اين شناسنامه و سجلّ احوال بدين گونه است كه : آن ذات غيب الغيوب ، الله ، احد است كه در ذات خود به وحدانيّت و يگانگى متّصف است . و صمد است يعنى توپر است ؛ تو خالى نيست ، عزيز است ، حكيم است ، داراى استقلال و اراده است ؛ ذليل و ضعيف و مستند به غير و حادث نيست كه تو خالى باشد .
نزائيده است . اين موجودات و ممكنات كه به ارادهء وى تكوّن يافتهاند ، با حقيقت او جدائى ندارند ؛ و گرنه اين انفصال معناى تولّد و زائيدن اوست . و خودش هم زائيده نشده است . اين مظاهر كه همه اسماء و صفات و تجلّيات او هستند ، به ذات خود او قيام دارند ؛ جدائى و بينونت ندارند ، و گرنه اين اصالت ، جدا از مبدأ اصيل بود ؛ و تولّد و توليد متحقّق مىشد .
پس ذات او واحد ، أحد ، قيّوم ، عليم ، حىّ و قدير است ؛ با صفات