ابدا وحشتى نمىكنم ؛ با وجود آنكه قرآن با من است .
و چون آن حضرت آيه
مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ
را مىخواند ، آنقدر تكرار مىنمود تا اينكه نزديك بود جان دهد . » و ايضا كلينى با سند متّصل خود از حضرت أبى الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام آورده است كه : چون نوفلى در محضرش سخن از صوت به ميان آورد ، فرمودند :
إنّ علىّ بن الحسين عليهما السّلام كان يقرأ فربّما مرّ به المارّ فصعق من حسن صوته . و إنّ الإمام لو أظهر من ذلك شيئا لما احتمله النّاس من حسنه .
قلت : و لم يكن رسول الله صلّى الله عليه و آله يصلّى بالنّاس و يرفع صوته بالقرآن ؟ ! فقال : إنّ رسول الله صلّى الله عليه و آله كان يحمّل النّاس من خلفه ما يطيقون . « 1 » « حضرت امام زين العابدين عليه السّلام در وقتى كه مشغول خواندن قرآن مىشدند ، از زيبائى و حسن صداى او چه بسا عابرى كه از آنجا مىگذشت مدهوش مىشد . اگر امام مقدار كمى از آن حسن و نيكوئى صوت خود را ظاهر نمايد ، از شدّت دلربائى و دلبرى ، مردم طاقت شنيدن ندارند .
گفتم : مگر رسول خدا با مردم نماز نمىگذاشت ، و صداى خود را به خواندن قرآن بلند نمىكرد ؟ ! حضرت گفتند : رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم به قدر طاقت و قدرت مردم پشت سر خود ، بر آنها تحميل مىكرد . » و ايضا كلينى با سند متّصل خود از حضرت صادق عليه السّلام
هامش
( 1 ) همان مصدر ، ص 615