ظاهر قرآن زيبا و شگفتانگيز است ؛ و باطن آن حاوى معانى تو در تو و عميق است . شگفتيهاى آن هيچگاه از بين نمىرود ، و غرائب و عجائبش پايان نمىپذيرد . و تاريكيهاى درون و مسائل مبهمهء نفسيّه و اخلاقيّه و عقيدتى بدون قرآن حلّ نمىشود . »
[ خطبهء حضرت در « نهج البلاغة » دربارهء عظمت قرآن ]
يك جا در تعريف و تعظيم و تكريم قرآن مىگويد :
و كتاب الله بين أظهركم ؛ ناطق لا يعيا لسانه ، و بيت لا تهدم أركانه ، و عزّ لا تهزم أعوانه . - تا آنكه مىگويد :
كتاب الله تبصرون به ، و تنطقون به ، و تسمعون به . و ينطق بعضه ببعض ، و يشهد بعضه على بعض . لا يختلف فى الله ؛ و لا يخالف بصاحبه عن الله .
قد اصطلحتم على الغلّ فيما بينكم ، و نبت المرعى على دمنكم . و تصافيتم على حبّ الآمال ؛ و تعاديتم فى كسب الأموال . لقد استهام بكم الخبيث ، و تاه بكم الغرور ؛ و الله المستعان على نفسى و أنفسكم . « 1 » « و كتاب خدا در ميان شماست ؛ گويندهاى است كه هيچگاه زبانش از گفتار خسته نمىشود ، خانهاى است كه هيچوقت پايههايش فرونمىنشيند ، و عزيزى است كه ابدا يارانش پا به فرار نمىگذارند . . .
كتاب الله ، كتابيست كه بواسطهء آن شما مىبينيد ، و شما سخن مىگوئيد ، و شما مىشنويد . و بعضى از آياتش گويا و روشنگر بعضى آيات دگر است ، و برخى شاهد بر صحّت برخى ديگر . در معرّفى خداوند اختلافى ندارد . و كسى را كه با وى سروكار دارد ، به راهى مخالف راه خدا حركت
هامش
( 1 ) « نهج البلاغة » خطبهء 131 ؛ و از طبع مصر با تعليقهء شيخ محمّد عبده : ج 1 ، ص 251 و 252