نمىدهد .
شما همگى اتّفاق كردهايد در حقد و كينه در ميان خودتان ، و بر روئيدن گياه آلوده و پليد در كنار مرغزار كثيف و لجنزار عفن و گلخن افكار و آمال خودتان . و در يكرنگى در راه محبّت آرزوهاى دنيوى ، با هم از در صلح و صفا درآمدهايد ؛ و در كسب اموال و ربودن آنها از يكديگر به دشمنى و خصومت گرائيدهايد .
شيطان خبيث شما را مدهوش نموده ؛ از نور فطرت و تابش انوار شريعت ، به ظلمات ضلالت سوق داد . و اين خودپسندى و غرور پيوسته شما را در وادى گمرهى نابود و تباه كرد . و يگانه مورد اعتماد و اعانت من ، چه بر نفسم و چه بر نفوس شما ، خداست كه فقط بايد در مزلّات اقدام به دو پناه برد . » أمير المؤمنين عليه السّلام در بسيارى از خطبههاى خود كرارا ياد از قرآن مىكند ، و عظمت و كرامت آن را شرح مىدهد ، و از اصالت و اتقان آن پرده برمىدارد ، و از سستى و كوتاهى مردم از رجوع به اين تحفهء الهيّه و مائدهء سماويّه و دريغ ايشان از استمساك جدّى به آن اسف مىخورد . و از وضعيّت زمان خود و اوضاعى كه پس از وى پيش آمد مىكند و حكّام جور و ستم به نام قرآن با حقيقت آن بازى مىكنند ، آه مىكشد و ناله مىكند .
[ خطبهء غرّاى « نهج البلاغة » در لزوم تمسّك به قرآن ، و أخذ آن از اهلش كه واليان ولايتند ]
خطبهء زير را با دقّت مطالعه كنيد ؛ تا چگونه از عظمت قرآن و پيغمبر اكرم بحث فرموده ، و يگانه راه علاج را منحصر در پيروى از رسول خدا و عمل به قرآن كرده است ، و تا چه اندازه از عدم عمل به قرآن نگران است ! فبعث محمّدا صلّى الله عليه و آله بالحقّ ليخرج عباده من عبادة الأوثان إلى عبادته ، و من طاعة الشّيطان إلى طاعته ؛ به قرآن قد بيّنه و أحكمه . ليعلم العباد ربّهم إذ جهلوه ، و ليقرّوا به إذ جحدوه ، و ليثبتوه إذ أنكروه .