« ضحّاك بن عبد الله كه از ياران حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام است مىگويد : در شب عاشورا يك جماعت اسب سوار براى محارست و ديدهبانى از ما ، از نزديكى ما عبور كردند ؛ و حسين عليه السّلام اين آيه را مىخواند :
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ * ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ
. « 1 » « نبايد چنين بپندارند آنان كه كافر شدهاند كه مهلتى كه ما به ايشان مىدهيم ، براى نفوس و كمالاتشان خير است . اينست و جز اين نيست كه مهلت دادن ما به آنها براى آنست كه گناه و عصيانشان زياد شود ؛ و از براى آنان عذاب ذلّت آفرين و پست كنندهاى خواهد بود . دأب و سنّت خداوندى اينطور نيست كه مؤمنين را بر همين نهج و طريق دست نخوردهاى كه شما هستيد واگذارد تا آنكه خبيث و آلوده را از طيّب و پاك جدا كند . »
[ كلمات برير بن خضير با عبد الله بن سمير ، در شب عاشورا ]
از ميان آن دستهء سوار كه نزديك خيام آمده بودند ، يك نفر اين قرائت حضرت را شنيد ؛ او مردى بود به نام عبد الله سمير كه كثير الضّحك و شجاع و سوارهاى چيره دست و اهل ترور و فتك ، و از اشراف بود .
گفت : نحن و ربّ الكعبة الطّيّبون ؛ ميّزنا منكم !
هامش
( 1 ) - آيه 178 و صدر آيه 179 ، از سورهء 3 : آل عمران ؛ و بقيّهء آيه اينست :وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ. « و دأب و عادت خداوند اينطور نيست كه شما را بر غيب مطّلع كند ، و ليكن خداوند از ميان رسولانش آن را كه بخواهد بر مىگزيند . پس به خداوند و رسولان او ايمان بياوريد . و اگر شما ايمان بياوريد و تقواى او را پيشه گيريد ، از براى شما اجر عظيمى خواهد بود . »