آنكه مىداند شخص بايع سود مىبرد ، نگران و ملول و خسته نمىشود ؛ امّا شخص قرضگيرنده به شخص قرضدهنده ، در مقابل زيادتى را كه مىپردازد ، نگران است ؛ متأسّف و ملول است ، گوئى قارعهاى وى را مىكوبد ؛ گرچه اين مقدار زيادتى كم و ناچيز باشد .
اين نيست مگر به جهت آنكه وامگيرنده ، در پرداخت اين مقدار ، يك امر تحميلى را مشاهده مىكند كه بر او وارد آمده و تحميل شده است ؛ از هر مذهب و از هر كيش و آئين تفاوت ندارد . و اينست معناى عدم فطرى بودن ، بلكه ضدّ فطرت بودن جميع اقسام ربا و بانك دارى و صرّافى ، گرچه بهره به حدّ اقلّ پائين باشد .
بانكها و ربا خواران دنيا ، جهان را به صورت استثمار و استعمار و استهلاك و استعباد در آورده است . و هزار درجه از زمان رقّيّت و عبوديّت ، و خريدوفروش غلام و كنيز شخصى شديدتر نموده است . زيرا آن در مواردى خاصّ و افرادى مخصوص صورت مىگرفت ؛ و اين بلعيدن تمام جهان با دسترنج پير و جوان ، زن و مرد ، آمر و مأمور ، رئيس و مرئوس ، كارفرما و كارمند ؛ با لقمهء واحده است .
[ عبارات اكيد و شديد قرآن مجيد در حرمت ربا ]
در قرآن مجيد حرمت ربا به صورت بسيار اكيد و شديد ، با عبارت تند و تمثيل و تشبيه عجيبى آمده است :
الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا لا يَقُومُونَ إِلَّا كَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبا وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى فَلَهُ ما سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ عادَ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ * يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ * إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ