بودند . » در اينجا مىبينيم كه : تعليم علم حكمت را خداوند ، وظيفهء پيامبرش به شمار آورده است . و معلوم است كه اين حكمت غير از قرآن است ، زيرا قسيم با كلمهء كتاب و عطف بر آن قرار گرفته است .
و مردمى را كه پيش از بعثت بودهاند ، بواسطهء فقدان علم حكمت و رشد و تكامل انسانى ، در گمراهى روشن قلمداد مىكند .
و همچنين دربارهء دعاى حضرت ابراهيم و اسماعيل عليهما السّلام ، در هنگام بنا كردن كعبه چنين بازگو مىكند كه :
رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ .
« 1 » « بار پروردگارا ! ما دو نفر را از تسليمشدگان امر خودت قرار بده و از ذرّيّه و نسل ما جماعتى را كه از تسليمشدگان امر تو باشند قرار بده ! و دستورات عبادى را در حجّ و غير آن بما نشان بده ! و نظر عطف و توجّه خاصّت را بما معطوف دار ، بدرستى كه حقّا توئى كه نظر عنايت و عطف رحمت دارى ! » و پس از آن ، اين پدر و پسر عظيم الشّأن و بندهء مخلص خداوند اين دعا را مىكنند كه :
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ .
« 2 » « بار پروردگارا ! برانگيز در ميان ايشان از خودشان ، پيامبرى را كه آيات تو
هامش
( 1 ) - آيه 128 ، از سورهء 2 : البقرة
( 2 ) - آيه 129 ، از سورهء 2 : البقرة