نموده است كه حقيقت تصوّف و تشيّع يك چيز است . او عين اين مطلب را از علّامهء حلّى در كتاب « شرح تجريد » نقل كرده است . « 1 »
فُضَيل بن عياض هم از أصحاب خاصّ إمام جعفر صادق عليه السّلام بود . وى در أوّل أمر از قطّاع الطّريق و دزدان بود و در نواحى خراسان ، بين ابيوَرْد و سرخس راهزنى مىكرد ، و داستانش خيلى مفصّل است ؛ يك آيه قرآن در دل او نشست و او را ديوانه كرد و حركت داد به سوى مدينه ، خدمت حضرت صادق عليه السّلام ، و از خواصّ أصحاب آن حضرت شد ؛ و از زهّاد و صوفيانِ بالمعنى الحقيقى ، پاك و پاكيزه سيرت و مُعرض از دنيا گرديد ؛ و داراى مقامات و درجاتى شد كه تمام شيعه و سنّى او را به وثاقت و بزرگى و جلالت نام مىبرند .
در « رجال نجاشى » او را از موثّقين مىشمرد ؛ شيخ در « رجال » او را تحميد كرده است . مرحوم محدّث قمّى در جلد دوّم « سفينة البحار » او را توثيق نموده و بعد از شرح حالى از او مىفرمايد : و روز عاشوراء ، در سنهء صد و
هامش
( 1 ) ميفرمايد : صوفى به معنى زاهد از دنيا و راغب به آخرت و ملتزم به تطهير باطن است ؛ و علماى أعلام إسلام همگى صوفى بودهاند . و از جمله أفرادى را كه نام مىبرد : خواجه نصير الدّين طوسى ، ورّام كندى ، سيّد رضىّ الدّين علىّ بن طاووس ، سيّد محمود آملى صاحب كتاب « نفآئس الفنون » و سيّد حيدر آملى صاحب تفسير « بحر الابحار » و ابن فهد حلّى و شيخ ابن أبى جمهور أحسائى و شيخ شهيد مكّى و شيخ بهاءالدّين عاملى است . و قاضى نور الله شوشترى كه از سلسلهء عليّهء نور بخشيّه است ، در كتاب « مجالس المؤمنين » به دلائل قويّه إثبات مىكند كه جميع مشايخ مشهور شيعه بودهاند .