اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ .
« 1 »
« پيغمبرشان به آنان گفت : خداوند براى شما طالوت را مبعوث كرده و برانگيخته است ، كه در زير فرمان او برويد و جنگ كنيد و حقّ خودتان را بگيريد و در ديار و أبناء خود وارد بشويد .
آنها گفتند : او چگونه مىتواند سلطان و ملك ما باشد ، در حالتى كه ما از او سزاوارتريم به قدرت و سلطنت ، و بر اينكه سلطان و فرمانده باشيم ! چرا كه او مال واسعى ندارد ( لَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ . ) أموال زيادى ندارد كه بتواند با آن أموال ، أفراد را به دور خود جمع كند .
آن پيغمبر در جواب آنان فرمود : خداوند او را بر شما برگزيده است ، و او را در علم و جسم گشايش و بسط داده است ( او از علم سرشارى برخوردار است ، و قدرت زيادى دارد ) . و خداوند ، مُلك خود را به هر كسى كه بخواهد مىدهد ( خواست خداوند بوده است كه وى سلطان و حاكم گردد ) .
وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
؛ و خداوند واسع و عليم است . »
آيه أخير مىفرمايد : آنها خيال مىكردند : آن فرماندهاى كه بايد آنان در زير فرمان او و در تحت ولايت او باشند و جنگ كنند تا حقّ خود را بگيرند و بتوانند بر ديار و أبنائشان وارد بشوند ، بايد شخصى مُتموّل باشد ؛ مانند آنچه كه چشم و گوش مردم را پر كرده ، و هميشه در مرأى و منظر آنهاست كه : فلان كس داراى چنين شأن و جاه و مقام و مال است ، پس مىتواند زمامدار باشد و قدرت را در دست بگيرد . و لذا گفتند : اين طالوتى كه تو ميگوئى خدا او را براى شما برانگيخته است ، قابليّت ندارد
وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ ؛
ما سزاوارتريم كه پادشاه و فرمانده بشويم و او زير دست ما باشد ! آن پيغمبر فرمود
: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ ؛
من اين شخص را براى شما انتخاب نكردم ، بلكه اختيار خداست .
يعنى أوّلًا : اين حكومت ، حكومت إلهى است و هيچ كس نمىتواند
هامش
( 1 ) آيه 247 ، از سورهء 2 : البقرة