استفادهء عموم مىشود ؛ أمر هر چه مىخواهد باشد ، جزئى باشد يا كلّى ، تشريعىّ باشد يا ولائىّ ، امور شخصى باشد يا نوعى ؛ وقتى كه أمر خدا و رسول خدا آمد ، بى چون و چرا بايد إنسان إطاعت كند .
خداوند علىّ أعلى در اين آيه مباركه إطاعت رسول را با إطاعت خود در يك ميزان ، و در يك سياق قرار داده است . حكم خدا و رسول خدا در يك سياق آمده است :
إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
.
و اين دلالت مىكند كه : أحكامى كه از رسول خدا صادر مىشود و قضاء و حكمى كه مىكند ، بسيار عالى است ؛ و تالى تِلْوِ قضا خدا ، بلكه عين قضا خداست . و گفتيم فقط فرقش در اين است كه قضا خدا ، آيات قرآن و أحكام كليّه است ؛ و قضا رسول خدا ، أحكام جزئيّه و أوامر ولائيّه است ؛ و إلّا هيچ تفاوتى نيست .
زمانى كه خدا و رسول خدا أمر كنند ، اختيار از تمام امّت ، مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَات ، ساقط است . و آنها « خِيَرَة » يعنى اختيار ، در مقابل خدا و رسولِ او ندارند . إرادهاى در مقابل إرادهء او ندارند . حكم رسول خدا ، حكم خداست ، در إحكام و مِتَانت و استقامت .
آيه : النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ
يكى ديگر از آيات مباركات قرآن كه از آن مىتوان استفادهء ولايت معصوم نمود ، اين آيه است :
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلى أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً كانَ ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً
« 1 »
مقصود از « الف و لام » النَّبِىُّ پيغمبر إسلام است كه آن حضرت اين أولويّت را بر مؤمنين دارند .
ولايت پيغمبر به مؤمنين ، از ولايت مؤمنين به خودشان بيشتر است .
وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ .
« زنهاى پيغمبر هم مادرهاى مؤمنين هستند . » و بر همين
هامش
( 1 ) آيه 6 ، از سورهء 33 : الاحزاب