حجّتهاى خدا بر أولياء خدا غلبه مىكند . » اين جمله را آورده است :
لِيَتَّخِذَ الضُّعَفَآءَ وَلِيجَةً مِنْ دُونِ وَلِىِّ الْحَقِّ . « براى اينكه در پناه مردم ضعيف الفكر و الإراده از ولىّ حقّ جدا شود . »
يعنى براى از بين بردن ولىّ حقّ ، به ضعفاى مردم تمسّك مىكند . و پناهش همين مردم ضعيف و أفراد عوام هستند كه براى خود ، صورت بازارى درست مىكند و اينها را ولىّ و پناهگاه خود قرار مىدهد .
صدوق بعد از اينكه اين روايت را در « خصال » نقل مىكند ، مىگويد : من اين روايت را از طُرق كثيرهاى روايت كردهام و آن را در كتاب « إكمال الدّين و إتمام النّعمة فى إثبات الغيبة و كشف الحيرة » تخريج نمودهام « 1 »
علاوه بر صدوق ، شيخ حسن بن علىّ بن حسين بن شُعبة حرّانىّ در « تُحَفُ العُقول » اين روايت را از گفتار حضرت : إنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ أَوْعِيَةٌ فَخَيْرُهَا أَوعَاهَا ، كه همان أوّل روايت است ، تا آخر آنچه را كه در « خصال » شيخ صدوق آورده است روايت كرده ، و لفظ : وَ رُوَاةُ كِتَابِهِ ، را بعد از لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَهِ وَ بَيِّنَاتُهُ ، إضافه نموده است . و در آخر هم اين جمله را آورده :
يَا كُمَيْلُ ! أُولَئِكَ أُمَنآءُ اللَهِ فِى خَلْقِهِ ، وَ خُلَفَآؤُهُ فِى أَرْضِهِ ، وَ سُرُجُهُ فِى بِلادِهِ ، وَ الدُّعَاةُ إلَى دِينِهِ ؛ وَاشَوْقَاهُ إلَى رُؤْيَتِهِمْ ! أَسْتَغْفِرُ اللَهَ لِى وَ لَك . « 2 »
« اى كميل ! ايشانند أمينان پروردگار در ميان خلق خدا ، و جانشينان خدا در روى زمين ، و چراغهاى درخشان پروردگار در ميان شهرها ، و داعيان و خوانندگان خدا به سوى دين او ؛ چقدر من به ديدار آنها شوق دارم ! و من براى خود و براى تو از خدا طلب غفران مىكنم . »
و نيز اين روايت را شيخ أقدم ، أبو إسحق ، إبراهيم بن محمّد ثقفى كوفىّ ،
هامش
( 1 ) « خصال » طبع سنگى ، ص 87 و 88 ؛ و در طبع حروفى ، مطبعهء صدوق ، ص اينطور وارد است : لِيَتَّخِذَهُ الضُّعَفَآءُ وَلِيْجَةً .
( 2 ) « تحف العقول » طبع مكتبهء صدوق ، ص 169 تا 171