پدرش خبر داد به ما كه گفت : سَمِعْتُ الاصْمَعىَّ يَقولُ : حميد طويل گفت : من هيچگاه با ثابِت بَنانىّ براى انجام حاجتى همراه نشدم مگر آنكه اوّلين كارى را كه بدان ابتدا مىنمود سُبْحَانَ اللهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إلَهَ إلَّا اللهُ وَ اللهُ أَكْبَرُ بود ؛ و پس از آن حاجتش را به زبان مىآورد .
و از حديث او همچنين از يزيد بن إسمعيل ، از قبيصة از سفيان ثورى روايت است كه :
إنَّ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ قَالَ لَهُ : إذَا جَاءَكَ مَا تُحِبُّ فَأَكْثِرْ مِنَ الْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَ إذَا جَاءَكَ مَا تَكْرَهُ فَأَكْثِرْ مِنْ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ ، وَ إذَا اسْتَبْطَأْتَ الرِّزْقَ فَأَكْثِرْ مِنَ الاسْتِغْفَارِ !
قَالَ سُفْيَانُ : فَانْتَفَعْتُ بِهَذِهِ الْمَوَاعِظِ .
« جعفر بن محمّد به او گفت : زماني كه چيز پسنديده و محبوبى به تو رسيد الْحَمْدُ لِلَّهِ زياد بگو ، و زماني كه چيز ناپسند و مكروهى به تو رسيد زياد بگو : لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ ، و زماني كه ديدى روزى تو دير ميرسد زياد استغفار بر زبان جارى كن !
سفيان گفت : من اين مواعظ حضرت را كه به كار بستم از آن فائده و نتيجه بردم . »
و امّا مُسْلم بن حَجّاج در صحيحش آورده است كه : رسول خدا صلّى الله عليه ( و آله ) و سلّم كَانَ يَقُولُ فِى السَّرَّاءِ : الْحَمْدُ لِلَّهِ الْمُنْعِمِ الْمُتَفَضِّلِ ؛ وَ كَانَ يَقُولُ فِى الضَّرَّاءِ : الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ .
« در وقت گشايش و مسرّت مىگفت : حمد از آنِ خداى نعمت بخشنده و فضل و رحمت دهنده است ؛ و در وقت گرفتارى و شدّت مىگفت : حمد از براى خداست در هر حال . » « 1 » »
هامش
( 1 ) « محاضرات » ج 2 ، ص 280 و 281