بالجمله ما بايد در گفتار و رفتار از تعصّب نابجا دور باشيم كه قرآن از آن تعبير به حميّت جاهليّة « 1 » فرموده است . و همانطور كه شيعه از تهمتها و بهتانهاى بيجاى عامّه خسته و منضجر است ، عامّه نيز از دعواى بى جا و نسبت ناروا خسته و ملول مىشوند .
شيعه به هر مقدارى كه از تعصّب جاهلى خود را دور كند ، به همان قدر به مكتب أمير المؤمنين عليه السّلام نزديك شده است . زيرا آن مكتب ، مكتب حقّ است . از افراط و تفريط به دور است . و خداى ناكرده اگر ما براى اثبات حقّانيّت مكتبمان حاضر به تهمت و ناسزا به آنها شويم ، به همان اندازه سنّى شدهايم ؛ و اگر أحياناً آنها در نسبت به ما دست از بهتانشان بردارند و عين حقّ را بگويند و بنويسند ، به همان اندازه شيعه شدهاند .
اگر ما به خاطر صاحب ولايت بخواهيم دروغى را بگوئيم و به آنها ببنديم ، در اوّلين موقف عرصات قيامت ، خود صاحب ولايت از ما مؤاخذه مىكند تا چه رسد به آن شخص كه به وى نسبت كذب دادهايم .
بارى ، سخن دربارهء هويّت و شخصيّت محيى الدّين طول كشيد ، ولى طولى ممدوح و پسنديده بود ؛ چرا كه اين مرد صاحب فضيلت در ميان ما مظلوم واقع شده است . و اين مطالب راهگشائى براى سروران و بزرگان نظاره كننده بالاخصّ طلّاب ذوى العزّة و الاحترام خواهد شد كه به عين كرم و رضا بنگرند و بر حقير فقير نيز خرده نگيرند كه :
وَ عَيْنُ الرِّضا عَنْ كُلِّ عَيْبٍ كَليلَةٌ * وَ لَكِنَّ عَيْنَ السُّخْطِ تُبْدى الْمَساويا « 2 »
هامش
( 1 ) صدر آيه 26 ، از سورهء 48 : الفتح :إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ( 2 ) « . نگرش و ديدار كسى را از روى رضا و محبّت ، چشم را از رؤيت عيوب او