مسامرهء خود ميگويد : . . . » . از عبارت « مسامره » بگذريم كه روى آن بحث
هامش
- تا ميرسد به اينجا كه ميگويد :
و چون رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم بندهء محض و خالص خدا بوده است ، خدا او را و اهل بيت او را تطهير كرده و از هر گونه رجس و پليدى پاك گردانيده است . رجس عبارت است از هر چيزى كه موجب عيب و زشتى آنها گردد . فرّاء گفته است : در نزد عرب رجس را به چيز قَذِر گويند ؛ خداى تعالى گويد :إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً. بنابراين بديشان چيزى نسبت داده نمىشود مگر مطهَّر . زيرا مضاف و منسوب به آنان حتماً بايد كسى بوده باشد كه با آنها شباهت داشته باشد . و آنها كسى را به خود منسوب نمىسازند مگر آنكه براى او ، حكم طهارت و تقديس آمده باشد . و اينست شهادت رسول اكرم دربارهء سلمان فارسى به طهارت و حفظ إلهى و عصمت ؛ چون دربارهء او فرمود : سَلْمانُ مِنّا أهْلَ الْبَيْتِ . « سلمان از زمرهء ما خاندان است . » و خداوند بر تطهير و از ميان برداشته شدن پليدى و رجس اين خاندان گواهى داده است ؛ و در جائى كه منسوب بدانها نمىشود مگر شخص مُطهَّر و مقدّس يعنى كسى كه به مجرّد نسبت و اضافه ، عنايت خداوندى شامل حال او شده باشد ، با وجود اين ، گمان تو چه خواهد بود دربارهء خود أهل بيت در نفوس خودشان و ذات خودشان ؟ ! بناءً على هذا ايشان مطهَّر مىباشند ، بلكه عين طهارت هستند . بنابراين ، اين آيه دلالت دارد بر آنكه خداوند أهل بيت را با رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم شريك گردانيده است در مُفاد اين كلامش :لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ. « براى آنكه خداوند براى تو از گناهان پيشين و پسين تو درگذرد ! » و كدام قذارت و چرك و كثافت از گناهان پليدتر است و آلودگى آن ناهنجارتر و زشتتر است ؟ بر اين اصل ، خداوند سبحانه پيامبرش را مورد غفران قرار داده است . - تا آنكه ميگويد :
« و جميع شرفاء از اولاد فاطمه و كسى كه از اهل بيت است مثل سلمان فارسى تا روز قيامت در غفرانِ وارد در اين آيه داخل مىباشند . پس ايشانند پاكيزهشدگان و مُطهَّرون ، به جهت اختصاصى كه از جانب خدا آمده است و عنايتى كه به ايشان از ناحيهء شرافت محمّد صلّى الله عليه و آله و سلّم و عنايت خدا به محمّد بوده است . و حكم اين شرف براى أهل بيت ظاهر نمىشود مگر در روز قيامت و دار آخرت ؛ زيرا كه ايشان با حال مغفرت و آمرزش محشور ميگردند . و امّا در دنيا ، كسى كه از آنها گناهى كند كه حدّ بر او جارى شود ، مانند شخص توبه كار است ؛ در صورتى كه جريان امر او به حاكم برسد و زنا كرده باشد و يا دزدى نموده باشد و يا شرب خمر نموده باشد كه حدّ بر وى اقامه گرديده باشد ، مغفوراً لهم محشور ميگردند ؛ مانند مَاعِز و أمثال او . و جائز نيست كسى او را مذمّت كند . و سزاوار است براى هر مسلمان با ايمانى كه به خدا و رسول خدا و به آنچه خدا فرستاده است