جامع علوم ظاهريّه و باطنيّه بود ، تصحيح عقيدهء شيخ را بر وجه أكمل و أتمّ نموده . و اين اشعار را نيز كه در طريقهء موالات اهل بيت اطهار است قاضى تسترى به وى مستند داشته :
رَأيْتُ وَلائِى ءَالَ طه وَسيلَةً * لِارْغِمَ أهْلَ الْبُعْدِ يورِثُنى الْقُرْبَى ( 1 )
فَما طَلَب الْمَبْعوثُ أجْرًا عَلَى الْهُدَى * بِتَبْليغِهِ إلّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى ( 2 ) « 1 »
[ 1 - براى به خاك ماليدن مردم دور از ولايت ، من ولاى خودم را به آل طه وسيلهاى ديدم كه براى من نزديكى بيافريند .
2 - چرا كه پيامبر مبعوث مزدى را در برابر هدايتش كه با تبليغش صورت گرفت ، درخواست ننمود مگر مودّت به ذوى القرباى خود را ] .
دلالت « فَصُّ حِكْمَةٍ إماميَّةٍ فى كَلِمَةٍ هارونيَّةٍ » بر تشيّع محيى الدّين
مُطَرّزِ أوراق گويد : عبارت فَصِّ هارونىّ كه قاضى تُسْتَر از اشارات آن عبارت ، بشارت تشيّع داده اين است : فَصُّ حِكْمَةٍ إماميَّةٍ فى كَلِمَةٍ هارونيَّةٍ .
تفهيم إشعار اين عبارت بر حديث منزله ، شرح مبسوطى لازم دارد . بايد دانست كه : حديث منزله از أحاديث مستفيضه و در نزد بعضى ، از أخبار متواتره است . هر يك از جماعت شيعى و سنّى آن حديث شريف را بر وجه مخصوصى روايت نمودهاند .
جمال الدّين يوسف كه سبط أبو الفرج جَوْزى و از فضلاى اهل سنّت و جماعت است ، از أحمد بن حنبل كه يكى از ائمّهء اربعهء آن جماعت است ،
هامش
( 1 ) تمام مطالب منقوله از قاضى نور الله ، در « روضات الجنّات » طبع سنگى ، ج 4 ، ص 195 و 196 وارد است . و دربارهء خصوص اين دو بيت ، مرحوم قاضى نور الله در مجلس ششم از « مجالس المؤمنين » ص 281 گويد : و از أشعار جناب شيخ كه در مدائح آل طه واقع شده اين دو بيت در كتاب « الإحياء » مسطور است .