ايشان را نَسْياً مَنْسيّاً نموده و به خاك نسيان بسپاريم ، در آن صورت با ضرر و خطر عظيمى مواجه شدهايم . چرا كه نيمى بلكه نيم بيشترى بلكه اصل وجود و حيات خودمان را كه روح است و واقعيّت بينى و حقيقت انديشى است ، فراموش نمودهايم ؛ درحالىكه مسلك ما در اسلام چيز دگرى است . اسلام به ما روح واقع بينى و رَفْضِ وهميّات و تخيّلات و امور اعتباريّه و بدون اساس را تعليم ميدهد ؛ زندگى ما را توأم با نماز و روزه و عبادت و عبوديّت نموده است ) ما وقتى به اسلام واقعى نزديك مىشويم كه فرهنگمان نزديك شود ، روح واقعنگرى و اصالت بينى و باطلزدائىمان نزديك شود ؛ و گرنه اگر خود را مسلمان بدانيم و بخوانيم و ليكن سلوك و مسلك ما همان سلوك و مسلك غافلان و دنياپرستان باشد و در منهج و منهاج از همان رويّه و سيرهء كفّار تبعيّت كنيم ، بهرهاى از اسلام جز لفظ و عبارتى نخواهيم داشت ) بارى ، نگاه داشتن روح علم و تقوى و پاسدارى از حقيقت حكمت و عرفان ، نگهدارى از آثار و قبور علماء متّقى و پاسدارى از قبور و نام و نشان حكماء و عرفاء بالله است . و اگر خداى ناخواسته بدين امر مهمّ كم اهمّيّتى گردد ، منتظر عذاب خدا بايد بوده باشيم . خداوند وقتى بخواهد نقمتى را در قومى فرود بياورد ، آثار رحمت و نام خود را و اولياى خود را از ميانشان برميدارد . اخيراً ديديم در فرمايشات حضرت امام علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام كه به زكريّا بن آدم فرمودند : اگر تو از شهر قم بيرون به روى ، خداوند عذاب را بر اهل بيتت نازل مىنمايد ، و وجود تو در ميان آنها مانع از فرود آمدن عقوبت خدا ميگردد ، همچنان كه از بركت قبر موسى بن جعفر عليهما السّلام ، عذاب را از اهل بغداد دفع نموده است . « 1 »
هامش
( 1 ) همين كتاب « روح مجرّد » ص 287 به نقل از كتاب « هديّة الزّائرين » مرحوم حاج شيخ عبّاس محدّث قمّى أعلى الله مقامه .