اين روايت را با لفظ رجب با جيم معجمه روايت كرده است . « 1 »
و در « وسائل الشّيعة » بابى را به عنوان استحباب اختيار زيارة الرّضا عليه السّلام و خصوصاً فى رجب منعقد نموده است . « 2 »
و رابعاً : مرحوم شيخ فضل الله نورى در اين حديث شريف ضبط رجب را به حاء مهمله نفرموده است و تصريحى بر مادّهء رَحْب ندارد و فقط چنانچه در ص 326 از جلد اوّل « فروع كافى » ملاحظه مىشود عبارت به لفظ رَحْب نوشته شده است ؛ بنابراين به چه دليل مىتوان گفت : اين تصحيح آن مرحوم است ؟ بلكه به ظنّ قريب به يقين در كتابت ، كاتب نقطهء جيم را نگذارده است .
و خامساً : اگر شكّ كنيم كه در اصل رَحب بوده يا رَجَب ، أصالة عَدمِ زيادةِ النُّقطةِ مُقدّمٌ على أصالةِ عدم النَّقيصة ؛ و بنابراين بايد گفت رَجَب در نُسَخ صحيح است نه رَحْب .
و سادساً : معنى رَحْب مناسب با مقام نيست ، چون رحب به معنى وسعت در مكان و محلّ است نه هر سِعِهاى . و از موارد استعمال آن مشاهده مىشود كه پيوسته در موارد سعهء مكانى و محلّى از آن استفاده مىشود ، و اگر احياناً به معنى مطلق سعه آيد ، باز به عنايت استعمال لفظ خاصّ در معنى مطلق آن است .
در « لسان العرب » گويد : وَ الرَّحْبُ بِالفَتْحِ وَ الرَّحيبُ : الشَّىْءُ الْواسِعُ . تَقولُ مِنْه : بَلَدٌ رَحْبٌ و أرْضٌ رَحْبَةٌ . الازْهَرىُّ : ذَهَبَ الْفَرّآءُ إلَى أنّهُ يُقالُ : بَلَدٌ رَحْبٌ و بِلادٌ رَحْبَةٌ ، كَما يُقالُ : بَلَدٌ سَهْلٌ و بِلادٌ سَهْلَةٌ . و قَد رَحُبَتْ تَرْحُبُ و رَحُبَ يَرْحُبُ رُحْبًا و رَحابَةً و رَحِبَتْ رَحَبًا . قالَ الازْهَرىُّ : و أرْحَبَتْ ، لُغَةٌ بِذَلِكَ الْمَعْنَى . و قِدْرٌ رُحابٌ أىْ واسِعَةٌ
هامش
( 1 ) « . . . كامل الزّيارات » ص 305 و 306
( 2 ) « وسائل الشّيعة » طبع امير بهادر ، ج 2 ، ص 410