پس طالب بايد دست از تقليد عادات برداشته تابع اصلاح خود گردد ، و اجتناب از ملامت اهل عالم قدس را بر اجتناب از ملامت ابناى روزگار اولى داند . و توبه كه اوّل مرحلهء جهاد اكبر است همين است فقط .
هامش
معرفت را به مراتب استدلالات برهانيّه بر وجود حقّ جلّ و عزّ تشبيه نمودهاند .
غالب نالهها و زاريها و انقلابهاى سالكين راه خدا در سفر اوّل است كه جذبات الهيّه آنان را دريافته و به حريم قدس خود مىكشاند .
امّا در سفر دوّم متمحّض در تماشاى جمال احديّت در مظاهر عالم امكان است و شايد راجع به اين مقام باشد آنچه را كه حاج ملاّهادى سبزوارى ( قدّه ) چنان كه در لغت نامهء دهخدا در جلد ( س ) ص 237 آمده سروده است :
شورش عشق تو در هيچ سرى نيست كه نيست منظر روى تو زيب نظرى نيست كه نيست ز فغانم زفراق رخ و زلفت به فغان سگ كويت همه شب تا سحرى نيست كه نيست نه همين از غم او سينهء ما صد چاك است داغ او لاله صفت بر جگرى نيست كه نيست موسئى نيست كه دعوىّ انا الحقّ شنود ورنه اين زمزمه اندر شجرى نيست كه نيست چشم ما ديدهء خفّاش بود ورنه تورا پرتو حسن به ديوار و درى نيست كه نيست و شايد راجع به بعضى از مقامت سفر سوم و چهارم باشد آن فقراتى را كه سيّد اجلّ على بن طاووس رضوان الله عليه در كتاب « اقبال » از حضرت سيّد الشهداء عليه السّلام روايت كرده كه در ذيل دعاى روز عرفه در عرفات به پيشگاه مقدّس حضرت احديّت عرضه داشتهاند و از جمله اينست :
الهى انّ اختلاف تدبيرك و سرعة طواء مقاديرك منعا عبادك العارفين بك عن السّكون إلى عطاء و اليأس منك في بلاء . . .