افضل است از كثير آن بدون آن ، كه در حديث ابى جعفر عليه السّلام در روايت زراره فرموده است : أحبّ الأعمال إلى الله ما داوم عليه العبد و إن قلّ . « 1 » و مراد از ثبات آنست كه هر آنچه را كه عزم و وفا نمود ، بر آن ثبات ورزد و از آن تخلّف نكند ، و در تخلّف آن خوف خطر است چه حقيقت عمل بعد از ترك آن به مخاصمت بر مىخيزد . پس تا جزم بر وفا و ثبات ننمايد بر عملى عزم نكند .
و از اين راه به رفق ، مأمور شده كه به تدريج بدن و نفس را در تحت اطاعت خود در آورد تا تواند بر ما فوق آنچه مزاول آنست ، ثبات ورزد . و ما دامى كه ثبات در مرحلهاى را جازم نباشد عازم آن نگردد و در مرحلهء سابق توقّف كند . و اين توقّف را به جهت حصول مقام در حال اول ، اهل سلوك به منزلهء قصد اقامهء در منزلى مىشمارند و ثباتى كه مذكور شد يكى از درجات صبر است .
ششم ، مراقبه :
و آن عبارت است از متوجه و ملتفت خود بودن در جميع احوال ، تا از آنچه بدان عازم شده و عهد كرده تخلّف نكند .
هامش
( 1 ) - اين روايت را در « بحار الانوار » ج 15 كتاب اخلاق ص 174 از « كافى » از علىّ از پدرش از حمّاد از حريز از زراره روايت كرده است . ( كافى ج 2 ، ص 82 ) و در ج 3 « فروع كافى » ص 274 از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از حمّاد از حريز .
و در « بحار الانوار » ج 15 اخلاق ص 173 از « سرائر » از حريز از زراره بدين طريق روايت كرده است كه قال أبو جعفر عليه السّلام : اعلم أنّ أوّل الوقت أبدا أفضل . فعجّل بالخير ما استطعت . و أحبّ الأعمال إلى اللّه عزّ و جلّ ما داوم عليه العبد و إن قلّ .