آنها نمىرسد ، و به واسطهء دورى و بُعد و انقطاع از مردم ديگر ، حجّت بر آنها تمام نشده است .
اين دسته
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
هستند ، يعنى كارشان به امر خدا واگذار شده است ؛ و در اين صورت خداوند ( بر حسب امتحان عقلى ، و أعمال فطرى كه در دنيا انجام دادهاند ) يا ايشان را عذاب مىكند ، و يا آنكه از آنها مىگذرد و مورد مغفرت و رحمت خود قرار مىدهد . و بنابراين ، براى ايشان اميد نجات از آتش هست .
و امّا گناهكاران به گناهان كبيره از طائفهء شيعهء اماميّه ، حكمشان در بين جميع علماء اماميّه آنست كه مخلّد و جاودان در آتش نمىمانند ؛ و امّا آيا در آتش داخل مىشوند و سپس بيرون مىآيند ، و يا آنكه اصلًا داخل نمىشوند ، روايات وارده در اين باب جدّاً مختلف است ؛ و مقتضاى جمع بين اين دسته از روايات آنست كه بگوئيم احتمال دارد كه داخل شوند و سپس بيرون آيند . و اين گناهكاران از زمرهء كسانى نيستند كه روايات دربارهء آنها وارد شده است كه شيعه و مؤمن داخل آتش نمىرود ، زيرا كه در بسيارى از روايات ديگر وارد شده است كه : إِنَّ الشِّيعَةَ مَنْ شَايَعَ عَلِيًّا فِى أَعْمَالِه . « شيعه آن كسى است كه در اعمال خود از على پيروى و مشايعت نموده است . » و نيز در بسيارى از روايات وارد شده است كه : ايمان از گفتار و كردار مركّب است . و ليكن در أخبار بسيارى وارد شده است كه قبل از دخول در آتش ، شفاعت شامل حال آنان مىگردد .