روايات بدست مىآيد آنست كه : هر كافر منكرى كه ضرورى اى از ضروريّات دين اسلام را إنكار كند ، در آتش مخلّد خواهد بود و عذاب او به هيچ وجه تخفيف نمىپذيرد .
مگر مستضعفين كه در عقل و فهم كوتاه باشند ، و يا آن كسى كه حجّت بر او تمام نشده باشد ؛ به شرط آنكه در تفحّص و تجسّسِ از حقيقت كوتاهى و تقصير نكرده باشد و از نظر و بينش دريغ ننموده باشد . و در اين صورت محتمل است كه او از زمرهء
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
بوده باشد ، همچنان كه تحقيق آن در كتاب ايمان و كفر خواهد آمد .
و امّا غير از طائفهء شيعهء اماميّه ، چه مخالفين ما در امر امامت و چه سائر طوائف شيعه كه اثنا عشرى نباشند ، اگر چيزى از ضروريّات دين اسلام را انكار نكنند ، به دو گروه تقسيم مىشوند :
گروه اوّل : آن متعصّبان و معاندان و منكرانى هستند كه حجّت بر آنها تمام شده و قبول ولايت و امامت را نكردهاند ، ايشان در آتش دوزخ مىروند و در آنجا به طور خلود و هميشگى مىمانند .
گروه دوّم : مستضعفين از آنها هستند ، و ايشان كسانى هستند كه به طور كلّى يا عقلهاى آنها ضعيف است و به تنهائى قدرت بر تشخيص حقّ ندارند ، مثل زنهاى غير قادر از تفحّص و عاجز از تجسّس و مثل افراد بَليه و كوتاه فكر و أمثال اينها ؛ و يا كسانى كه فحص كردهاند ولى حقّ بر آنها آشكارا نشده و حجّت إلهيّه تمام نشده است ، و در زمان فَترت و عدم دسترسى به امام از دنيا رحلت كردهاند ؛ و يا كسانى هستند كه در جائى قرار گرفتهاند كه اصلًا خبر به