هم از آنِ ماست . و فقط به مقدار چند روزى ( يك اربعين ) كه حضرت موسى عليه السّلام براى مناجات به كوه طور سيناء رفت و بنى اسرائيل سرپيچى از فرمان برادرش حضرت هارون كردند و گوسالهپرست شدند ، به همان مقدار چند روز كه بسيار معدود و مختصر است خدا ما را عذابى مىكند و پس از آن جاودانه در نعمتها و لذّتهاى بهشتى متنعّم خواهيم بود .
اين آيه مىرساند كه اين حرفها غلط است ، اينها من درآوردى است ، و در دستگاه حقيقت و أصالت به پشيزى نمىارزد . هر كس پاك و طاهر باشد و گناهان وى را احاطه نكرده باشند به بهشت مىرود ، و گرنه هر كس ، از هر نژاد و از هر مذهب و از هر محيط و مسكن ، چنانچه نتيجهء عمرش بدى باشد و اهل فسق و فجور و معصيت و انواع و انحاء تجاوز به حقوق ، و نيز داراى شيوهء استكبار و بلندپروازى و بلند محورى و خود بينى باشد ، بدون شك بايد به دوزخ برود و در آنجا مخلّد بماند .
قرآن در مقام مؤاخذه و پرسش از آنها ، به صورت خطاب با آنان سخن مىگويد كه : اى مردم كوته فكر و متعدّى و متجاوز ! آيا شما از خدا عهد و پيمانى گرفتهايد كه خدا شما را به جهنّم نبرد ؟ و بر اين اساس خدا ملزماً بايد به وعده و پيمانى كه داده است عمل كند ؟ ! يا اينكه نه اينچنين نيست ، بلكه شما بر خدا دروغ مىبنديد ! و از پيش خود طرح ريزى و برنامه گذارى نموده و آن را دستور العمل خدا قرار مىدهيد !
أُفٍّ لَكُمْ وَ لِما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
.