« و فرشهاى عالى ! ما آن حوريّهها را البتّه آفريديم ، و آنان را باكره قرار داديم ! و داراى غَنج و ناز ، و عاشق و مايل به شوهران خود نموديم . و همگى همانند هم در سنّ و جوانى و شادابى هستند . »
فُرُشٍ
جمع فِراش است به معناى فرشى كه مىگسترند و بر روى آن مىنشينند ، و ليكن ممكن است در اينجا مراد از
فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ
زنان عاليقدر باشند كه در عقول و جمال و كمالشان رفيع القدر بوده باشند ؛ و شاهد آنكه زن را فِراش ميگويند ، و مناسب اين معنى است كه بلافاصله مىفرمايد :
إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً . . .
« ما آن زنان را خود آفريديم و باكره قرار داديم . »
و عُرُب جمع عَروب است ، و عَروب به زنى گويند كه به شوهرش پر مهر و محبّت و پر عاطفه باشد ، و يا داراى ناز و كرشمه باشد . و أتراب جمع تِرْب - با كسر و سكون - به معناى مثل و شبيه است .
لِأَصْحابِ الْيَمِينِ * ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ * وَ ثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ .
« 1 »
« آنچه گفته شد ، براى اصحاب يمين و اهل سعادت است كه جماعت كثيرى از آنها از پيشينيان بودهاند ، و جماعت كثيرى از پسينيان . »
بايد دانست كه آنچه از گفتار خدا :
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ * وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ * وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ
تا اينجا كه ميرسد :
فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً ، عُرُباً أَتْراباً
بيان شده است ، همه متعلّق به خوبان و اصحاب يمين است ؛
هامش
( 1 ) - آيات 38 تا 40 ، از سورهء 56 : الواقعة