النَّعِيمِ * ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ * وَ قَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ .
« 1 »
« و سبقتگيرندگان به أعمال صالحه ، سبقتگيرندگان به مغفرت و رحمت هستند . آنان مقرّبان درگاه خدا مىباشند كه در بهشتهاى نعيم هستند . جماعتى از آنها از پيشينيان هستند ، و گروه كمى از پسينيان . »
و همانطور كه خواهد آمد ، بهشت نعيم ، بهشت ولايت است . و منظور از اوّلين ، امّتهاى گذشته ، و منظور از آخرين ، امّت پيامبر آخر الزّمان است . و البتّه تعداد افراد مقرّبين در اين امّت ، نسبت به امّتهاى گذشته كم است - گرچه از جهت قوّت و مقدار كمال مقدّم هستند - و ليكن تعداد افراد أصحاب اليمين در اين امّت همانند امّتهاى گذشته زياد است ، چنان كه خواهد آمد .
ثُلَّةٌ
- به ضمّ ثاء - به معناى جماعت كثير مردم ، و ثَلَّة به فتح آن - به معناى گله و جماعت گوسفند است . و در مثل است كه : فُلانٌ لا يُفَرِّقُ بَيْنَ الثَّلَّةِ وَ الثُّلَّةِ . « فلان كس بين گلهء گوسفند و جماعت انسان فرق نمىگذارد . »
عَلى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ * مُتَّكِئِينَ عَلَيْها مُتَقابِلِينَ .
« 2 »
« بر روى تختهاى بافته شده هستند . و درحالىكه تكيه بر آنها زدهاند همه روبروى يكديگر قرار گرفتهاند » .
سَرير به معناى تخت است ، و غالباً دربارهء تخت پادشاه استعمال مىشود ، و جمع آن سُرُر و أسِرَّة مىباشد . و وَضَنَ يَضِنُ
هامش
( 1 ) آيه 10 تا 14 از سورهء 56 : الواقعة
( 2 ) آيه 15 و 16 از سوره 56 : الواقعه