تجلّى ذات خداوند بر مؤمن در ميعادگاه
در « تفسير علىّ بن إبراهيم » از پدرش از ابن أبى نَجْران از عاصِم بن حُمَيد ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه :
« هيچ عملى نيست كه بندهء مؤمن بجا آورد الّا آنكه ثواب و مزد آن در قرآن ذكر شده است ، مگر نماز شب ؛ چون خداوند به جهت عظمت پاداش و بزرگى مقام و منزلت آن ، پاداش آن را بيان نكرده است ، و چنين گفته است :
تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ * فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ .
« 1 »
« ( مؤمنين به آيات ما ، شبانگاه ) پهلوهاى خود را از خوابگاههايشان تهى مىكنند ، و پروردگارشان را از روى ترس و اميد ميخوانند ، و از آنچه ما به آنها روزى دادهايم انفاق مىكنند ؛ پس هيچ نفسى نميداند كه در ازاء كارهائى كه در دنيا انجام دادهاند ، چه چيز براى آنها مخفى گرديده است ؛ چيزى كه موجب ترى و تازگى و روشنى چشم آنهاست . »
و سپس حضرت فرمود : خداوند براى بندگان مؤمن خود ، در هر روز جمعه اى يك كرامت مقدّر فرموده است . چون روز جمعه گردد خداوند فرشته اى را به نزد مؤمن ميفرستد كه با او دو حلّه است . آن فرشته مىآيد تا درِ بهشت ميرسد و ميگويد : اذن بخواهيد براى من كه ميخواهم با فلان مؤمن ديدار كنم !
هامش
( 1 ) آيه 16 و 17 ، از سورهء 32 : السّجدة