يك درخت را كه اگر پرنده اى را بخواهند به گرداگرد تنهء آن به پرواز درآورند ، از شدّت عظمت و بزرگى آن درخت ، هفتصد سال بيشتر طول مىكشد . و در بهشت منزلى نبود مگر آنكه شاخه اى از آن درخت در آن بود . من گفتم : اى جبرائيل ! اين درخت چيست ؟ ! گفت : اين درخت طوبَى است كه خدا مىفرمايد :
طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ .
« 1 »
و در « خصال » صدوق با سند خود از حضرت باقر عليه السّلام از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام روايت مىكند كه فرمودند :
« طوبَى درختى است در بهشت كه ريشهء آن در خانهء رسول الله است ، و هيچ مؤمنى نيست مگر آنكه در خانهء او شاخه اى از شاخههايش مىباشد . و آن مؤمن هر چه بر دلش بگذراند و بدان ميل كند ، آن شاخه آن را براى او مىآورد . و اگر يك مرد سوار ، با كمال اهتمام و جدّيّت ، در سايهء آن درخت صد سال سير كند ، از آن سايه بيرون نميرود ؛ و اگر كلاغى از تنه و بن آن درخت ، به طرف بالاى آن به پرواز درآيد ، به آخرين نقطهء أعلاى آن نميرسد مگر آنكه از پيرى بدنش سپيد گردد . آگاه باشيد ! و در مثل چنين نعمتهايى رغبت كنيد - الخبر . « 2 » »
شجرهء طوبى ، مهريّهء حضرت فاطمهء زهرا عليها السّلام است
در « تفسير عيّاشى » از عَمْرو بن شمر از جابر ، از حضرت باقر
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » ص 374
( 2 ) « خصال » طبع سنگى ، ج 2 ، ص 82 ، در باب اثنى عشر ؛ در ذيل حديثى كه دوازده علامت براى اهل تقوى ذكر مىكند آورده است .