عَلَى أَهْلِ الْجَنَّةِ . ثُمَّ سُئِلَ عَنْهَا مَرَّةً أُخْرَى فَقَالَ : فِى دَارِ عَلِىٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ ، فَقِيلَ لَهُ فِى ذَلِكَ ؛ فَقَالَ : إنَّ دَارِى وَ دَارَ عَلِىٍّ فِى الْجَنَّةِ بِمَكَانٍ وَاحِدٍ . « 1 » »
« او گفته است : طوبَى درختى است كه ريشهء آن در بهشت ، در خانهء على عليه السّلام است ، و در خانهء هر مؤمنى شاخه اى از آن مىباشد .
اين روايت را أبو بصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است ، ليكن حاكم أبو القاسم حَسكانى با إسناد خود از حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام از پدرش از پدرانش عليهم السّلام آورده است كه : از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم دربارهء طوبَى پرسيدند ، فرمود : درختى است كه ريشهاش در خانهء من است ، و شاخههايش بر اهل بهشت پخش شده است . مرتبهء ديگرى از رسول الله پرسيدند ، فرمود : درختى است كه ريشهاش در خانهء علىّ عليه السّلام است . و چون از علّت اختلاف اين دو پاسخ پرسيدند فرمود : خانهء من و خانهء علىّ در بهشت در مكان واحدى است . »
در « تفسير علىّ بن إبراهيم » از پدرش از ابن محبوب از علىّ بن رِئاب از ابو عُبيده ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه :
قَالَ : طُوبَى شَجَرَةٌ فِى الْجَنَّةِ فِى دَارِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ . وَ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ شِيعَتِهِ إلَّا وَ فِى دَارِهِ غُصْنٌ مِنْ
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » طبع صيدا ، مجلّد 3 ، ص 291