امر خود و به ارادهء خود خلق فرموده است . بلكه مراد رضاى تشريعى است . يعنى چون در مقام عمل ، بنده به سرحدّى رسيده است كه گلايه و شكوه را از خداى خود برداشته و تمام أفعال او را نيكو و حسن مىبيند ، در اين حال خداوند نيز به همين نَهج افعال بندهء خود را حسن و نيكو مىبيند و امضاء مىكند ، و سند و قبالهء رضا و پسنديدگى بين طرفين امضاء مىشود .
در سورهء توبه فرمايد :
وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ .
« 1 »
« خداوند به مردان مؤمن و زنان مؤمنه وعده داده است كه آنان را در بهشتهائى كه در زير درختانش نهرهائى جريان دارد وارد كند ، كه در آن بطور مخلّد و ابدى مىمانند ؛ و در منازل و مسكنهاى پاك و طيّب سكنى دهد در بهشتهاى عَدن . و رضاى خداوند شامل حال آنان گردد كه آن ، از آن بهشتها بزرگتر است ؛ و اينست رستگارى و فوز بزرگ . »
و نيز در همين سوره فرمايد :
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ .
« 2 »
هامش
( 1 ) آيه 72 ، از سورهء 9 : التّوبة
( 2 ) قسمتى از آيه 100 ، از سورهء 9 : التّوبة