مىكند ، و شاخههاى آن كه طهارت و رحمت ، و عافيت ، و ايثار ، و إنفاق ، و عبوديّت ، و عبادت ، و جهاد ، و نماز ، و روزه ، و سائر افعال و صفات پسنديده است ، همه از اين تنه و ريشه منشعب ميگردد ، و هر شاخه اى از اين ريشه نيرو ميگيرد و رشد پيدا مىكند .
و بنا بر همين اصل در « مجمع البيان » مرحوم طبرسى پس از آنكه از بزرگان مفسّرين ، نُه معنى براى كلمهء طوبى روايت مىكند ، معناى دهمين آن را به معناى درختى گرفته است كه ريشهاش در منزل رسول الله صلّى عليه و آله و سلّم است ، و در خانهء هر مؤمنى شاخه اى از شاخههاى آنست . و گويد : اين معنى را عُبَيد بن عُمَير و وَهَب و أبو هُرَيرة و شَهْر بن حوشَب گفتهاند ، و شهر بن حوشب مرفوعاً از أبو سَعيد خُدرى از رسول الله روايت كرده است . و همين معنى از حضرت باقر عليه السّلام مروىّ است .
و سپس گفته است :
اصل و ريشهء درخت طوبى در بهشت ، در خانهء رسول الله و أمير المؤمنين صلّى الله عليهما و آلهما ، و شاخههايش در منازل شيعيان است
« ثعلبى با اسناد خود از كلبى از أبو صالح از ابن عبّاس روايت كرده است كه :
قالَ : طوبَى شَجَرَةٌ أصْلُها فى دارِ عَلىٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ فى الْجَنَّةِ ، وَ فى دارِ كُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْها غُصْنٌ .
وَ رَواهُ أبُو بَصِيرٍ عَنْ أبى عَبْد اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ ، وَ رَوَى الْحَاكِمُ أَبُو الْقَاسِمِ الْحَسْكَانِىُّ بِإسْنَادِهِ عَنْ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ ءَابَآئِهِ عَلَيهِمُ السَّلَامُ قَالَ : سُئِلَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ عَنْ طُوبَى ، قَالَ : شَجَرَةٌ أَصْلُهَا فِى دَارِى وَ فَرْعُهَا