و بر همين اساس كه بهشت محلّ پاكى و طهارت ، و جاى طيّب و پاكيزه ، و مكان ورودِ پاكان و طيّبان است ، شَجَرهء طوبَى در بهشت است .
شجرهء طوبى درختى است كه حقيقتش از طهارت و پاكى است . چون « طوبى » از مادّهء طابَ يَطيبُ طِيبًا مشتقّ است « 1 » و معنايش پاك و طيّب و پاكيزه خواهد بود .
الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ .
« 2 »
« آنان كه ايمان آوردند و أعمال صالحه بجاى آوردند ، پاكى و طهارت از آنِ آنان باد ، و بازگشت نيكو . »
پس واقعيّت طوبى ، همان نَزاهت و قداست است ، و چون داراى فروع و شاخههائى است و طهارت و قداست به انواع و اشكالى متحقّق ميگردد ، در آخرت نيز به صورت درختى است كه داراى شاخه و فروع نيكو و با ثمر است .
و چون اصل درخت طهارت و قداست ، ولايت است كه از آن هر خوبى و هر خيرى مترشّح مىشود ، و بدون ولايت كه ناشى از محبّت است هيچ چيز داراى ارزش نيست ، فلهذا ريشه و اصل اين درخت در خانهء ولايت است .
اين درخت كه درخت ولايت است ، از معدن ولايت رشد و نموّ
هامش
( 1 ) طابَ و طوبَى ، أجوف يائى هستند ؛ و طوبى در اصل طُيْبَى بوده است ، به مناسبت ضمّهء ما قبل ياء آن را قلب به واو كردند طوبَى شد
( 2 ) آيه 29 ، از سورهء 13 : الرّعد