حبط و تكفير در بعضى اعمال سيئه و حسنه است
موارد حبط عمل و تكفير :
در اينجا يعنى در بحث عموميّت سؤال و حساب يك مسأله باقى ميماند : و آن اينست كه آيا بين اعمال ، حَبْط و تَكْفير واقع مىشود ، يا نه ؟
حبط يعنى از بين بردن و نابود كردن عملِ بد آثار اعمال خير را ؛ و تكفير يعنى پوشانيدنِ عمل خير آثار عمل بد را ؛ و بطور كلّى مرجع اين بحث به اينست كه آيا هر روز كه انسان عمل خوبى و عمل بدى بجاى مىآورد ؛ آيا هر كدام بر روى يكدگر اثرى دارند ؟ و هر كدام قوىتر باشند ، ديگرى را از بين مىبرند ، و اگر هر دو در قوّت مساوى باشند ، اثر خير و شرّ در نتيجه برخورد دو عمل با يكديگر از بين ميرود و چيزى باقى نمىماند ؟
و يا اينكه : اعمال خير و اعمال بد ؛ هر كدام بجاى خود ثابت و محفوظ است و هيچكدام اثر ديگرى را ضايع و تباه نمىكند ؟ و در روز قيامت تمام اعمال خير و تمام اعمال شرّى كه انسان انجام داده است براى او مشهود ، و عقاب و ثواب براى هر يك از آنان در نظر گرفته شده است ؟
هامش
وَ ءَالِهِ : إنَّا مَعاشِرَ الانْبِياءِ نُكَلِّمُ النّاسَ عَلَى قَدْرِ عُقُولِهِم . و در « اصول كافى » ج 1 ، ص 23 از جماعت خود ؛ روايت كرده است از أحمد بن محمّد بن عيسى ؛ از حسن بن علىّ بن فضّال ، از بعض اصحاب ما ، از حضرت صادق عليه السّلام كه قالَ : مَا كَلَّمَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ الْعِبَادَ بِكُنْهِ عَقْلِهِ قَطُّ ؛ وَ قالَ ؛ قالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ : إنّا مَعاشِرَ الانْبِياءِ امِرْنا أنْ نُكَلِّمَ النّاسَ عَلَى قَدْرِ عُقُولِهِمْ . ، و نيز همين روايت را در « روضه كافى » ص 268 آورده است .