« همديگر را سرزنش ميكنند » . « 1 »
و استاد ما علّامه طباطبائى مُدّ ظلّهُ در آيه واقع در سورهء قصص :
وَ لا يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ
، فرمودهاند : چون اين آيه بعد از آيات وارده دربارهء قارون و عذاب اوست ، ظاهر سياق دلالت دارد بر آنكه سنّت الهيّه در تعذيب مجرمين و هلاكت آنها بواسطه گناهانشان اينست كه در وقت نزول عذاب به آنها مهلت داده نميشود ؛ و اصغاء به آنچه را كه بر هم ببافند از معذرتهاى خود ، و آنها را موجب تذلّل و معدّ براى انابه قرار دهند - به اميد نجات از مهلكه - نميگردد .
به خلاف صاحبان جاه و قدرت از افراد بشر ، كه چون بخواهند كسى را كه متّهم شده است تعذيب نمايند ، از گناهش پرسش ميكنند ، تا آنكه اوّل عليه او حكم صادر كنند و سپس كيفر و عذاب نمايند .
و در اين صورت چه بسا شخص مجرم ، با وجوهى از معذرت كه تلفيق كند و بافتههائى از پندار كه بر زبان آرد ، كيفر را از خود ميگرداند ، و عذاب را از خود ميزدايد ؛ و ليكن خداوند سبحانه چون علم به حقيقت احوال مجرمين دارد از گناهانشان نمىپرسد و بلكه در وهله اوّل حكم مىكند ، و عذاب غير مردود به آنها ميرسد . « 2 »
و نيز استاد مُدّ ظلّهُ در آيه واقع در سورهء رحمن :
فَيَوْمَئِذٍ لا يُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَ لا جَانٌّ
فرموده اندكه : اين پرسشى كه در اين
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » ج 2 ، ص 398
( 2 ) تفسير « الميزان » ج 16 ، ص 79