و نيز در « كافى » از علىّ بن إبراهيم ، از پدرش و از عدّه راويان از أحمد بن محمّد و سهل جميعاً از ابن محبوب از مالك بن عطيّه ، از يونس بن عمّار روايت است كه حضرت صادق عليه السّلام گفتند :
ديوانها در روز قيامت سه تا است : ديوانى كه در آن نعمتهاى خدا نوشته شده است ، و ديوانى كه در آن حسنات است ؛ و ديوانى كه در آن سيّئات است .
و در اوّلين وهله مقابله مىاندازند بين ديوان نعمتها و ديوان حسنات ؛ پس نعمتهاى خدا تمام حسنات را فرا ميگيرد ، و چيزى ديگر از آنها نمىماند ؛ و در اين صورت ديوان سيّئات باقى مىماند .
در اين حال فرزند آدم را كه مؤمن است براى حساب مىخوانند ؛ چون حركت مىكند ، قرآن پيشاپيش او در بهترين شكلى جلو مىآيد و ميگويد : اى پروردگار من ! من قرآن هستم و اين بندهء مؤمن تست كه با تلاوت من خود را به تعب و مشقّت افكنده است ؛ و با ترتيل و تدبّر در معانى من شبهاى دراز را به صبح رسانده است و در هنگام تهجّد ديدگانش از اشك چشم پر مىشده است ؛ پس او را راضى كن ، همچنان كه او مرا راضى كرده است .
خداوند عزيز جبّار به بندهء مؤمن خطاب مىكند : اى بندهء من دست راست خود را جلو بياور و باز كن ! خداوند آن را از مقام رضوان خداى عزيز جبّار پر مىكند ؛ و دست چپ او را از رحمت خدا پر مىكند .
و پس از آن ميگويد : اينست بهشت ؛ مباح است براى تو پس بخوان قرآن و بالا برو !
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 303
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٠٣