عمل زشت را براى اهل آن عمل واگذار ! چون براى هر كردارى اهلى است »
اين روايت را علّامه طباطبائى ( مُدّ ظلُّه العالى ) از كافى با إسناد خود از أبو عمروز بيرى از حضرت باقر و از حضرت صادق عليها السلام در ضمن حديث مفصّلى روايت كردهاند . « 1 »
و نيز در « تفسير عيّاشى » روايت كره است از أبو عمر و زبيرىّ از حضرت صادق صلوات الله عليه كه فرمودند :
« خداوند تبارك و تعالى ايمان را بر جوارح و اعضاء بنى آدم لازم و واجب گردانيده است و ايمان را بر آنها قسمت نموده است ؛ و هيچ عضوى از اعضاء بدن انسان نيست مگر آنكه به او ايمانى واگذار شده است ؛ غير از ايمانى كه به عضو ديگر واگذار شده است .
و از جمله اعضاى بدن انسان دو چشم اوست كه با آنها مىبيند ، و دو پاى اوست كه با آنها راه ميرود .
پس بر چشم واجب كرده است كه نظر نكند به آنچه را كه خداوند نظر كردن به آن را حرام كرده است ، و آن را پائين اندازد از آنچه را كه از محرّمات ، خداوند نهى فرموده است و غَضّ بَصر و فروهشتن چشم ، عمل اوست ، و ايمان اوست ؛ خداوند ميفرمايد :
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا .
پس اين غضّ بصر و چشم فروهشتگى از آنچه خداوند حرام فرموده است عمل اوست ، و آن از ايمان است .
هامش
( 1 ) « تفسير » الميزان ج 13 ، ص 107