از حسين بن هارون از حضرت صادق عليه السّلام آورده است كه :
يُسْأَلُ السَّمْعُ عَمَّا يَسْمَعُ ، وَ الْبَصَرُ عَمَّا يَطْرِفُ ! وَ الْفُؤَادُ عَمَّا يَعْقِدُ عَلَيْه . « 1 »
« گوش از آنچه مىشنود ؛ و چشم از آنچه بواسطهء حركت خود مىبيند ، و دل از آنچه نيّت خود را بر آن استوار ميدارد ، مورد پرسش و سؤال واقع ميشوند » .
و نيز در « تفسير عيّاشى » از حسن روايت است كه :
قَالَ : كُنْتُ أُطِيلُ الْعُقُودَ فِى الْمَخْرَجِ لِاسْمَعَ غِنَاءَ بَعْضِ الْجِيرانَ . قَالَ : فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِى عَبْدِ اللهِ ؛ فَقَالَ لِى : يَا حَسَنُ !
إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا
: السَّمْعُ وَ مَا وَعَى ؛ وَ الْبَصَرُ وَ مَا رَأى ؛ وَ الْفُؤَادُ وَ مَا عَقَدَ عَلَيْهِ . « 2 »
« حسن گويد : « من چون به بيت التّخليه براى قضاى حاجت ميرفتم نشستن در آنجا را طول ميدادم تا از استماع آواز بعضى از همسايگان كه به طرب مشغول بودند طرفى ببندم . »
ميگويد : « چون بر حضرت صادق عليه السّلام وارد شدم فرمودند : اى
هامش
گوش و چشم و قلب ، يكايك آنها از آنچه پيروى نموده اى مورد سؤال و بازپرسى قرار ميگيرند » .
( 1 ) « تفسير عيّاشى » ج 2 ، ص 292 ؛ و نيز در برهان « تفسير » طبع حروفى 5 جلدى ، ج 2 ، ص 421 ؛ و صافى « تفسير » ج 1 ، ص 969 آورده است .
( 2 ) « تفسير عيّاشى » ج 2 ، ص 292 ؛ و نيز در برهان « تفسير » و « صافى » در همين موضع آمده است .