« أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود : در روز قيامت ، بنده را در پيشگاه خداوند وقوف ميدهند . خداوند ميفرمايد : اى فرشتگان ! بين نعمتهائى كه من به او عنايت كردهام ، و بين عمل او مقايسه كنيد ! چون مقايسه ميكنند ، نعمتهاى خدا ، اعمال را در خود فرا ميگيرد و فزونى مىيابد . »
خداوند خطاب مىكند : تمام نعمتهاى خود را كه به او دادهام ، شما به او ببخشيد و پس از آن بين اعمال خير و اعمال شرّ او مقايسه نمائيد ! پس اگر هر دو عمل ، با هم مساوى بودند ، خداوند به سبب اعمال خير ، اعمال شرّ او را از بين مىبرد ؛ و او را داخل بهشت مىكند .
و اگر اعمال خير او بر اعمال شرّ او فزونى داشت ؛ خداوند علاوه بر دخول در بهشت ، آن فزونى و زيادى را نيز به او عنايت ميفرمايد .
و اگر اعمال خير او از اعمال شرّ او ، كمى و نقيصه داشت ، و او از اهل تقوى بود كه به خداوند تعالى شرك نياورده بود و از شرك آوردن به خدا پرهيز ميكرد ؛ پس او از اهل مغفرت است ؛ خداوند اگر بخواهد به رحمت خود او را مىآمرزد و با عفو خود بر او تفضّل مىكند » .
و در « عدّهء الدّاعى » در خبر نبوى روايت است كه : از براى بندهء خدا ، در روز قيامت در ازاء هر روز از ايّام عمرش ، بيست و چهار خزانه باز ميكنند ، ( به عدد ساعتهاى شبانه روز ) پس از آن ، بندهء خدا يك خزانه را چنين مىيابد كه از نور و سُرور پر شده است ؛ در اين هنگام از مشاهدهء آن چنان فرح و سرورى پيدا مىكند كه اگر هر آينه آن سرور بر اهل جهنّم تقسيم گردد فكر آنان را از احساس رنج و عذاب جهنّم باز دارد ؛ و آن ساعتى است كه خداوند را در آن ساعت اطاعت
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 295
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٩٥