خدا و ائمّه طاهرين عليهم السّلام ؛ همچنان كه حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام در شبى كه سلمان فارسى در مدائن بغداد رحلت كرد از مدينه منوّره به مدائن آمدند و در همان شب بدن سلمان را تجهيز و تدفين نموده و به مدينه مراجعت كردند ؛ و حضرت جواد الائمّه امام محمّد تقى عليه السّلام در هنگام شهادت پدر گرامى حضرت امام علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام از مدينه به طوس آمدند و از در بسته وارد منزل شدند و پس از تجهيز پدر از تكفين و تغسيل و صلوة و تدفين به مدينه برگشتند و حضرت سجّاد امام زين العابدين عليه السّلام در وقت دفن أبدان مطهّرهء شهداى وقعهء طفّ ( كربلا ) و مراسم تدفين پيكر حضرت أبا عبد الله الحسين عليه السّلام از كوفه به كربلا آمدند و خود بر پيكر پدر مكرّم خود نماز گزاردند و دفن كردند و مواضع قبر سائر شهداء را معيّن نمودند ؛ امّا طىّ الزّمان يعنى زمانهاى بسيار طولانى را در لحظاتى كوتاه انسان بپيمايد ؛ مثلًا در چند لحظه از اوّل ماه محرّم الحرام داخل در اوّل ماه صفر المظفّر گردد ؛ بنده تا به حال در كتابى به اين قسم از پيمودن زمان برخورد نكردهام و ميان علماء و بزرگان از اهل كمال نيز مشهور و معروف نيست ؛ امّا در نجف اشرف از يك مرد عرب كه سالك راه خدا بود و حقًّا مردى وارسته و شوريده و صادق بود شنيدم كه ميگفت : من در آن اوقاتى كه در عوالم تحيّر بسر مىبردم يك ماه بلكه بيشتر از آن از ما گذشت كه من نه خودم و نه عيالم هيچ قوت لا يموتىنداشتيم ( هيچ چيز مختصر از غذا و طعام براى ادامه زندگى ) . و ابداً اين گذشت زمان را حسّ نكرديم و خود و تمام فرزندانم و عيالم در
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 258
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٥٨