يكى آنكه : وزن عبارت است از عدل در آخرت ؛ و اينكه البتّه در آنجا نسبت به كسى ستمى نيست .
دوّم آنكه : خداوند در روز قيامت ترازوئى ميگذارد كه داراى دو كفّه و يك آهنگ است ؛ و با آن اعمال بندگان را توزين ميكنند ؛ چه كارهاى خوب و پسنديده را ؛ و چه كارهاى زشت و نكوهيده را . و اين قول از ابن عبّاس و حسن بَصْرى نقل شده است و جَبائى هم همين رأى را اختيار كرده است .
و سپس اختلاف شده است كه چگونه اعمال را بدين طريق در كفّههاى ترازو ميريزند ، چون اعمال عَرَض است و فانى شده است ؛ و جوهرى نيست كه جسميّت داشته باشد و باقى بماند ؟ و داراى وزن نيست و قائم به نفس نيست .
ابن عمرو جماعتى گفتهاند كه : نامههاى اعمال را وزن ميكنند .
و جماعتى گفتهاند كه : بر روى حسنات علاماتى ظاهر مىشود ؛ و بر روى سيّئات نيز علاماتى پيدا مىشود كه بواسطهء آن علامات ، اعمال در كفّههاى ترازو قابل رؤيت ميگردد ؛ و مردم آن را مىبينند جبائى چنين گفته است .
و ابن عبّاس گفته است : حسنات به صورتهاى زيبا و سيّئات به صورتهاى زشت در كفّهها ظاهر ميشوند .
و ديگر آنكه گفتهاند : خداوند خودِ شخص مؤمن و كافر را در ميزان ميگذارد و مىكِشد . و اين گفتار عُبَيد بن عُمَير است كه او گفته است : مرد عظيمالجثّهاى را مىآورند ؛ و او به قدر بال پشّه اى
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 152
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٥٢