در باب انفاق ، انفاقهائى را كه انسان در دنيا مىكند ، به نيّتها و مقاصد مختلف براى قوم خويش ، براى همسايه ، البتّه براى خدا مىكند ، ولى احياناً غرض ديگر هم در نظر دارد ؛ در حال سَرّاء و ضَرّاء كرده ، كم كرده ، و يا زياد كرده ؛ علنى يا مخفيانه انجام داده ، همه را مىآورند و در كفّه ترازوى انفاق سنج ميريزند ، و در كفّه ديگر روح و حقيقت انفاق را كه صد در صد خالص بوده و تقرّباً إلى الله تعالى بوده است و هيچ شائبه پاداش و جزاى دنيوى يا اخروى در آن نبوده ؛ مانند انفاق أمير المؤمنين عليه السّلام در هر حال ؛ و با نداشتن مال ديگرى و اندوخته ننمودن ذخيره اى براى خود و اهل بيت خود ، كه فقط چهار درهم دارد ؛ و آن را در راه خدا ، در آشكارا و پنهان ، و در شب و روز ، انفاق مىكند ، و دربارهء او اين آيه نازل مىشود :
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
. « 1 »
قرار ميدهند .
در تفسير اين آيه از « مجمع البيان » و « جوامع » از ابن عبّاس روايت شده است كه دربارهء أمير - المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السّلام نازل شده است كه آن حضرت فقط چهار درهم داشت ، يكى از دراهم را در شب و يكى را در روز ؛ و يك درهم را پنهان و يكى را در آشكار ؛ انفاق كرد . و اين روايت نيز از صادقين عليهما السّلام روايت شده است و نيز از عيّاشى از أبى إسحق روايت است . « 2 »
هامش
( 1 ) آيه 274 ، از سورهء 2 : البقرة
( 2 ) تفسير « صافى » طبع وزيرى ، ج 1 ، ص 229