قَالَ : يُنْسِى مَلَكَيْهِ مَا كَتَبَا عَلَيْهِ مِنَ الذُّنُوبِ وَ يُوحِى إلَى جَوَارِحِهِ اكْتُمِى عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ وَ يُوحِى إلَى بِقَاعِ الارْضِ اكْتُمِى عَلَيْهِ مَا كَانَ يَعْمَلُ عَلَيْكِ مِنَ الذُّنُوبِ ، فَيَلْقَى اللهَ حِينَ يَلْقَاهُ وَ لَيْسَ شَىْءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ مِنَ الذُّنُوب . « 1 »
« شنيدم از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام كه ميفرمود : چون بندهاى از بندگان خدا توبهء جدّى و واقعى بنمايد ، خداوند او را دوست ميدارد ؛ و در دنيا و آخرت بر روى گناه او پوششى مىكشد ، و آن گناه را در زير آن پوشش پنهان مىكند .
من عرض كردم : چگونه آن گناه را خداوند نسبت به او مستور و پوشيده ميدارد ؟
حضرت فرمودند : دو فرشتهاى را كه بر نوشتن اعمال او گماشته هستند به فراموشى مىاندازد ؛ كه آنچه را كه نوشتهاند فراموش كنند ؛ و خداوند به اعضاء و جوارح اين گنهكار وحى مىكند كه : گناه او را پنهان كنيد ! و خداوند به محلهاى مختلف زمين كه بر آنها گناه كرده است وحى مىكند كه آنچه را بر روى شماها انجام داده است بر او پنهان كنيد !
و بنابراين چنين گنهكار تائبى ، خداوند را در مقام و موقف لقاء ، ملاقات و ديدار مىكند ؛ در حالى كه هيچ چيزى كه عليه او شهادت به گناهانش دهند وجود ندارد » .
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 7 ، ص 317 و 318