« كسى كه اهتمام او در مقصدش خدا باشد ، خداوند كفايت امر او را در جميع مقاصد و شئونش خواهد نمود » .
و از جمله آنكه : روزى از ايشان پرسيدم كه در مواقع اضطرار و گرفتارى ، چه در امور دنيوى و يا در امور اخروى و در بن بست كارها به چه ذكر مشغول شوم تا گشايش يابد ؟
در جواب فرمودند : پس از پنج بار صلوات و قرائت آية الكرسى ، در دل خود بدون آوردن به زبان بسيار بگو : اللَهُمَّ اجْعَلْنِى فى دِرْعِكَ الْحَصينَةِ الَّتى تَجْعَلُ فِيها مَنْ تَشآءُ ، تا گشايش يابد . « بار پروردگار من ! مرا در حصن و پناهگاه خود و در جوشن و زرهِ محكم خود قرار بده ! در آن چنان جوشنى كه كسانى را كه بخواهى قرار ميدهى ! »
نتيجهء توبه و اثر آن در شهادت اعمال
بارى ، در اينجا يك مسأله مشكل مىشود ؛ و آن مسألهء توبه است ؛ اگر بنا شود هر كارى را كه انسان انجام داده و زمين و زمان آن عمل را با تمام خصوصيّات معنوى و روحى ضبط كرده باشند و تمام اينها بايد در روز قيامت منكشف شوند پس بنابراين توبه چه فائدهاى دارد ؟ چه اثرى دارد ؟ بعد از آنكه ثابت شد كه چيزى كه موجود شود ديگر معدوم نمىشود ؛ و عمل خوب و يا بد پس از تحقّق آن نيست نمىگردد ! ؟
در « كافى » محمّد بن يعقوب كلينى با إسناد خود از مُعاوية بن وَهَب روايت مىكند كه او ميگويد :
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَقُولُ : إذَا تَابَ الْعَبْدُ تَوْبَةً نَصُوحاً ، أَحَبَّهُ اللهُ فَسَتَرَ عَلَيْهِ فِى الدُّنْيَا وَ الآخِرَةِ ؛ فَقُلْتُ : كَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ ؟