مىشود و موجوديّت ما فقط به همين لحظاتيست كه داريم ، همين مجلس را با تمام جهات ظاهريّه و باطنيّه فردا مىنگريم ، نه تنها مانند ضبط صوتهاى مادّى ، بلكه تمام موجودات واقع در زمان و مكان و نفس زمان و مكان خصوصيّات را با جهان تكوين خود ميگيرند و شهادت ميدهند ، از اعمال ظاهرى و از خاطرات ذهنى و از نيّات قلبى ؛ الآن در اينجا به صورت مُلكى خود ميگيرند و در آنجا به صورت ملكوتى پس ميدهند .
مشاهدهء آن صورتهاى ملكوتى و آن نحوهء از شهادتهاى معنوى بسيار عجيب است ، و مشاهدهء آنها در اين دنيا قابل تحمّل نيست مگر براى برگزيدگان ذات حقّ تبارك و تعالى .
روايات وارده در شهادت زمان و مكان
مرحوم علىّ بن طاووس رضوان الله عليه كه از بزرگان علماى اسلام است و از نقطهء نظر بينش و مقام يقين و علم و تقوى ، بسيارى او را در رتبهء دوّم و تالى تِلو امام معصوم ميدانند ؛ و علّامه حلّى رحِمه الله تعالى در كتاب « اجازات بنى زُهره » او را صاحب كرامات باهره و معجزات قاهره توصيف نموده است ،
و صاحب تصنيفات و تأليفات بسيار است ؛ كتابى دارد به نام « مُحاسَبةُ النّفس » دو روايت بيان مىكند ، يكى با إسناد خود به محمّد بن علىّ بن محبوب از كتابش با إسناد خود به حضرت أبى عبد الله امام جعفر صادق عليه السّلام :
قَالَ : مَا مِنْ يَوْمٍ يَأْتِى عَلَى ابْنِ ءَادَمَ إلَّا قَالَ ذَلِكَ الْيَوْمُ : يَا بْنَ ءَادَمَ أَنَا يَوْمٌ جَدِيدٌ وَ أَنَا عَلَيْكَ شَهِيدٌ ، فَافْعَلْ