نگه ميدارد فرض كنيد كه نيست و معدوم است . اين محالست . آرى ستون يك هزار سال نگه ميدارد و سپس منهدم مىشود ؛ در آن هزار سال كه نگه ميداشت كه عدم نداشت و در آن وقتى كه منهدم شد كه وجود نداشت .
پس وجود و عدم ، موجود و معدوم ، با يكديگر جمع نمىشوند . و چيزى كه موجود شد ، در عين وجود و در زمان وجود ، لباس عدم نمىپوشد .
حال كه اين مطلب روشن شد ، ميگوئيم :
خداوند تبارك و تعالى در بدء خلقت عالمى را ايجاد كرد ( بحث سلسله مراتب طوليّه فعلًا مطرح نيست ، و فقط در مراتب عرضيّه صحبت داريم ) عالم را خلق كرد ، خورشيد و ماه و ستارگان را خلق كرد ، زمين را خلق كرد ، بعد مدّتها گذشت آدم را خلق كرد ، از آدم و حوّا اولادى به ظهور رسيدند و از آنان نسل بنى آدم پديدار شد و امّتهائى و پيامبرانى يكى پس از ديگرى به وجود آمدند و رفتند تا نوبت رسيد به زمان حضرت ختمى مرتبت محمّد بن عبد الله صلّى الله عليه و آله و سلّم ، و از آن زمان تا اين زمان و از اين زمان نيز تا روز قيامت و بعد از قيامت تا آنجا كه خدا ميداند ؛ تمام اين موجودات گذشته و آينده كه الآن نيستند ، در ظرف امروز نيستند نه در ظروف مختصّ به خود ؛ آن موجوداتى كه قبل از ميليونها سال در دنيا بوجود آمدند الآن نيستند يعنى در ظرف اين زمان نيستند ، نه در موطن خود ؛ همگى و همگى در زمانهاى خود موجودند .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٠٤