ميگوئيم : بَه بَه ! خداوند به فلان كس طفلى عنايت فرموده است .
نميدانيم چه اسرارى و رموزى ، چه عجائب و غرائبى ، چه نكات و دقائقى ، در اين طفل ، دست با قدرت و پر بركت حضرت
أَحْسَنُ الْخالِقِينَ
به وديعت نهاده است .
لِنُبَيِّنَ لَكُمْ وَ نُقِرُّ فِي الْأَرْحامِ ما نَشاءُ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى .
تمام اين مطالب براى معرفت و علم انسانست كه به خدا نزديك شود ، و با تفكّر و تأمّل و تدبّر راه خلوص و تقرّب را بپيمايد .
در رَحِم مادر ، جنين در جاى مستقرّ خود قرار دارد ؛ مادر ميخوابد ، بيدار مىشود ، غذا مىخورد ، حركت مىكند ، حمّام ميرود ، در تاريكى و روشنائى ميرود ، در آب ، در خشكى ، به مركب سوار مىشود ، به كشتى و هواپيما مىنشيند ؛ امّا در هر حال ، اين رحم مادر همچون گاهوارهاى هموار ، طفل را در آغوش پر مهر و محبّت خوابانيده و گهگاهى تكان هم ميدهد ، و در عين حال چنان متمكّن و مستقرّ است كه ابداً تزلزل و خللى در آن پديدار نمىشود .
ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا .
و ما شما را به صورت طفل از رحم مادر خارج مىكنيم . موهاى سرش درآمده ، انگشتان و ناخنهاى آنها هم در آمده ، و بَنانِ انگشتها يعنى زوارهء دورهء ناخن هم كشيده شده ، مژهها هم روئيده شده ، چشمهايش مانند دو چراغ ميدرخشد ؛ گريه مىكند و گرسنگى خود را اعلام ميدارد ، لبها به مكيدن دنبال پستان شير ميگردد .
فعليّتهاى مراتب استعداد ، در دوران حيات انسان
و همينطور اين طفل را در سير كمال خود پيوسته به جلو ميرانيم