سلّم وارد است كه : مَنْ زَارَ عَلِيًّا بَعْدَ وَفَاتِهِ فَلَهُ الْجَنَّةُ . « 1 » « كسى كه علىّ را بعد از وفاتش زيارت كند ، براى او بهشت است . »
و از حضرت صادق عليه السّلام وارد است :
مَنْ تَرَكَ زِيَارَةَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِين ، لَمْ يَنْظُرِ اللهُ إلَيهِ . أَ لَا تَزُورُونَ مَنْ تَزُورُهُ الْمَلَآئِكَةُ وَ النَّبِيُّونَ ؟ « 2 »
« كسى كه زيارت أمير المؤمنين را ترك كند خداوند به او نظر نمىكند . آيا زيارت نمىكنيد كسى را كه ملائكه و پيغمبران زيارت او را مىكنند ؟ »
و نيز از آن حضرت روايت است كه فرمود :
إنَّ أَبْوَابَ السَّمَاءِ لَتُفْتَحُ عِنْدَ دُعَآءِ الزَّائِرِ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ؛ فَلَا تَكُنْ عِنْدَ الْخَيْرِ نَوَّامًا . « 3 »
« بدرستى كه درهاى آسمان در وقت دعاى زيارت كنندهء أمير المؤمنين عليه السّلام گشوده مىشود ؛ پس براى اكتساب خير و رحمت در خواب نباش ! »
مجلسى رضوان الله عليه روايت مىكند از « مناقب » از كتاب « أخبار الطّالبيّين » كه : روميان جماعتى از مسلمانان را اسير كردند ، و آنها را به نزد سلطان روم بردند . سلطان بر آنها كفر را عرضه كرد ، آنان امتناع كردند .
سلطان دستور داد همه را در ديگ روغن زيتون كه جوش آمده بود انداختند ، و فقط يك نفر از آنها را باقى گذارد كه خبر اين داستان
هامش
( 1 ) « مناقب » ابن شهرآشوب ، طبع سنگى ، ج 2 ، ص 84
( 2 ) همان
( 3 ) همان