« زمخشرى ميگويد : آيه مباركهء قرآن
إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ
خطاب به حفصه دختر عمر و عائشه دختر أبى بكر است ، بر طريق التفات و برگردانيدن وجههء سخن از غيبت به تكلّم ؛ براى آنكه در معاتبه و سرزنش آنان به نحو بليغ بلكه به نحو ابلغ دلالت كند .
و از ابن عبّاس مروى است كه او مىگفت : من پيوسته بر اين حريص بودم و اصرار داشتم كه از خود عمر سؤال كنم كه مخاطَب در خطاب
إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ
چه كسانند ؟ و اين دو زن كيانند ؟
تا آنكه موسم حجّ بيت الله الحرام پيش آمد و عمر آمادهء حجّ شد و حركت كرد . من نيز رهسپار حجّ شدم . در ميان راه عمر براى قضاء حاجت از جادّه كناره گرفت ، و من نيز آفتابه برداشته و از جادّه كنار رفتم .
عمر مشغول وضو گرفتن شد و من موقع را مغتنم شمرده و آب وضو به روى دست او ميريختم ؛ و در اين حال پرسيدم : مراد از اين دو زن كه مخاطب اين آيه هستند كيستند ؟
عمر گفت : عجبا اى ابن عبّاس ! و مثل اينكه اين سؤال من بر او سنگين بود و ناگوار .
و پس از آن گفت : اين دو زن حفصه و عائشه هستند . »
عائشه از دو نور ديدهء رسول خدا رو ميگرفت و با حجاب در برابر آنان بود ، و راضى نبود آنها او را ببينند يا او آنان را ببيند ؛ و ابن عبّاس گفته بود كه دخول حسنين عليهما السّلام بر او بدون